Ze zeggen wel eens, je eerste liefde vergeet je nooit. Je was mijn eerste. En mijn enige.. Ik zit enorm in de knoop met mezelf. En dat is al langer dan de laatste maanden. De periode dat wij samen waren; was de mooiste van mijn leven. Maar tegelijkertijd de meest onzekere, pijnlijke en moeilijke periode. Toen ik jou leerde kennen was mijn leven net een beetje op de rails. Mijn relatie met J. was net uit, en ik voelde me vrij nadat ik maandenlang het gevoel had gevangen te zitten. Maar vrij zijn is niet alles.. Ik zat nog altijd met mezelf in de knoop, ik vocht tegen depressies, en dat is nooit veranderd. Toen jij in m’n leven kwam, begon ik te leven. Ik begon in te zien dat ik werkelijk wat waard was en ik kreeg dromen; dromen over ons, over de toekomst. Jij liet me leven. Maar ondertussen waren daar die depressieve gedachten en gevoelens die op de loer lagen.. Ik ben qua gevoelens heel extreem, ik heb heel erg last van stemmingswisselingen en alles is vaak erg zwart-wit. Ik had periodes dat alles helemaal geweldig was, ik was gelukkig, vrolijk en kon de wereld aan. Maar tussen die periodes waren de donkere momenten. Momenten dat ik mezelf niet aankon; dat ik vocht tegen m’n eigen gedachtes. Jij liet me inzien dat ik goed was zoals ik was, dat ik er mocht zijn en dat er mensen van me hielden. Maar de onzekerheid door m’n eigen gedachtes maakte het zo’n tweestrijd. Maar ik moest het onderdrukken; ik wilde jou niet tekort doen; jij maakte me gelukkig, en ik was het aan je verplicht om te laten zien dat dat ook echt zo was.. Je verdiende niet iemand die depressief was, ik wilde jou ook gelukkig maken.

Op dit moment ben ik nog steeds aan het vechten. Vechten tegen mezelf, tegen gevoelens en gedachtes. Ik heb dagen dat ik de moed op wil geven en alles wil laten zoals het is en gewoon verdwijnen. Maar ik kan het niet.. Ik kan het mensen niet aandoen. Ondertussen huil ik mezelf iedere avond in slaap. De teleurstelling die ik voel, het gemis, de pijn om jou.. Misschien komt het nooit meer goed en moet ik het doen met hetgeen ik nu heb, de herinneringen van toen.. Maar wat ik nog steeds hoop is dat je ooit bij me terug zult komen. Dat we nog zoveel mooie momenten samen zullen gaan delen.. Maar ik weet niet of ik het nog kan. Ik ben uitgeput, kapot. Ik wens je zoveel geluk, wanneer jij gelukkig bent, dan ben ik het ook. Maar keer op keer de teleurstelling zorgt ervoor dat ik er nog een keer aan onderdoor ga. Ik weet dat je in de periode dat het uit is tussen ons, hebt geflikflooit met jongens, ik denk ook dat dat iets is wat bij jou hoort. Dat extraverte, die spontaniteit. Dat ben jij. En daarom hou ik zo van je. Maar tegelijkertijd maakt het me kapot. Ik wil de enige voor je zijn, degene naar wie je toestapt als je het even niet meer ziet zitten, degene voor wie je alles opzij wilt zetten, degene aan wie je genoeg hebt. Het doet me zo’n pijn dat andere mensen jou gelukkiger maken dan dat ik doe. Al is dat op een andere manier.

Ik heb er vaak zo diep over na zitten denken; wanneer een jongen en een meisje een relatie hebben dan vind de jongen het vaak niks wanneer het meisje met andere jongens flirt, soms al danst en andersom. Maar wanneer een meisje en een meisje een relatie hebben, waar trek je dan de grens? Wanneer mag je zeggen tegen de ander, ik vind het niet prettig wanneer je dit of dat doet, met zowel een meisje als een jongen? Ik ben er nooit aan uitgekomen.. Misschien ben ik te snel jaloers en stel ik me aan, maar soms lijkt het of er 1000 messen in m’n hart steken wanneer ik je bezig zie met andere mensen. Ik mag er niks van zeggen, want het zijn eenmaal vriendinnen van je, maar waar ligt de grens? Ik hou niet minder van je dan een meisje van een jongen zou kunnen houden of andersom. Ik wil je voor mij alleen, is dat zo raar?
Misschien is dat de reden waardoor het niet meer werkte tussen ons.. We denken zo verschillend over sommige dingen. Jij bent altijd extremer geweest dan ik. Met alles. Het feit dat je nooit open kon zijn over ons, neem ik je niet kwalijk, maar ik denk dat ik het nodig heb dat je dat wel kan. Dat je op vakantie in een ver land je niet iets aantrekt van het feit dat het niet kan daar, maar dat je met trots kan zeggen; ik heb een vriendin. Dat het je niet uitmaakt dat andere mensen weten dat je bi of pot bent, en dat jongens je niet interesseren op dat moment.

Op dit moment is er zo’n afstand tussen ons. We praten wel met elkaar maar we kennen elkaar niet. We hebben geen idee van elkaars gedachtes, gevoelens en het blijft allemaal op de oppervlakte. Ik ken je niet meer zoals ik je ooit gekend heb. De warmte is eruit, wanneer ik je zie dan zie ik een koud en gevoelloos iemand. Die zich verstopt voor heel de wereld en speciaal voor zichzelf.. Waarom mag ik je niet kennen? Waarom mag ik niet zien wie je bent, wat je werkelijk denkt en voelt..
Ik heb altijd zo’n bewondering voor je gehad, ik was altijd zo trots op je en zó ontzettend gelukkig met je. En nu.. Mensen associeren jou met iemand anders, wanneer ze het hebben over jou gaat het automatisch over iemand anders. En dat kan ik niet aan. Ik wil dat mensen het hebben over jou en mij, zoals dat toen steeds was..

Vergeef me als ik vandaag of morgen de deur definitief dichttrek. Maar de hele situatie maakt me kapot. Ik kan het niet meer; ik kan niet op deze manier met je omgaan. Ik wil óf jou helemaal, of helemaal niet.. Maar dit is te pijnlijk. Ik wil me kunnen geven aan jou zonder dat ik bang hoef te zijn dat je het niet goed vind, ik wil me verdrietig kunnen voelen zonder dat ik hoef te denken, shit zo wil ze me niet zien.. Ik wil de wereld aan je geven, zonder dat ik afgerekend word op mijn zwaktes. Mijn zwaktes, die ik juist sámen met jou wil versterken. Zonder dat ik me aan je moet bewijzen. Want heb ik niet altijd aan je laten zien hoeveel ik van je hou? Alleen dan op mijn manier.. Mijn manier, zoals ik ben.. En het spijt me dat ik zo ben.. Dat ik niet in je plaatje pas.. Maar het enige wat ik wil is jou gelukkig maken; zelf gelukkig zijn. Samen gelukkig zijn, samen opboksen tegen de rest van de wereld, samen onze zwaktes respecteren en versterken, samen genieten van elkaar, en samen ouder worden..

Ze zeggen wel eens, je eerste liefde vergeet je nooit. Je was mijn eerste. En mijn enige.. Ik zit enorm in de knoop met mezelf. En dat is al langer dan de laatste maanden. De periode dat wij samen waren; was de mooiste van mijn leven. Maar tegelijkertijd de meest onzekere, pijnlijke en moeilijke periode. Toen ik jou leerde kennen was mijn leven net een beetje op de rails. Mijn relatie met J. was net uit, en ik voelde me vrij nadat ik maandenlang het gevoel had gevangen te zitten. Maar vrij zijn is niet alles.. Ik zat nog altijd met mezelf in de knoop, ik vocht tegen depressies, en dat is nooit veranderd. Toen jij in m’n leven kwam, begon ik te leven. Ik begon in te zien dat ik werkelijk wat waard was en ik kreeg dromen; dromen over ons, over de toekomst. Jij liet me leven. Maar ondertussen waren daar die depressieve gedachten en gevoelens die op de loer lagen.. Ik ben qua gevoelens heel extreem, ik heb heel erg last van stemmingswisselingen en alles is vaak erg zwart-wit. Ik had periodes dat alles helemaal geweldig was, ik was gelukkig, vrolijk en kon de wereld aan. Maar tussen die periodes waren de donkere momenten. Momenten dat ik mezelf niet aankon; dat ik vocht tegen m’n eigen gedachtes. Jij liet me inzien dat ik goed was zoals ik was, dat ik er mocht zijn en dat er mensen van me hielden. Maar de onzekerheid door m’n eigen gedachtes maakte het zo’n tweestrijd. Maar ik moest het onderdrukken; ik wilde jou niet tekort doen; jij maakte me gelukkig, en ik was het aan je verplicht om te laten zien dat dat ook echt zo was.. Je verdiende niet iemand die depressief was, ik wilde jou ook gelukkig maken.

Op dit moment ben ik nog steeds aan het vechten. Vechten tegen mezelf, tegen gevoelens en gedachtes. Ik heb dagen dat ik de moed op wil geven en alles wil laten zoals het is en gewoon verdwijnen. Maar ik kan het niet.. Ik kan het mensen niet aandoen. Ondertussen huil ik mezelf iedere avond in slaap. De teleurstelling die ik voel, het gemis, de pijn om jou.. Misschien komt het nooit meer goed en moet ik het doen met hetgeen ik nu heb, de herinneringen van toen.. Maar wat ik nog steeds hoop is dat je ooit bij me terug zult komen. Dat we nog zoveel mooie momenten samen zullen gaan delen.. Maar ik weet niet of ik het nog kan. Ik ben uitgeput, kapot. Ik wens je zoveel geluk, wanneer jij gelukkig bent, dan ben ik het ook. Maar keer op keer de teleurstelling zorgt ervoor dat ik er nog een keer aan onderdoor ga. Ik weet dat je in de periode dat het uit is tussen ons, hebt geflikflooit met jongens, ik denk ook dat dat iets is wat bij jou hoort. Dat extraverte, die spontaniteit. Dat ben jij. En daarom hou ik zo van je. Maar tegelijkertijd maakt het me kapot. Ik wil de enige voor je zijn, degene naar wie je toestapt als je het even niet meer ziet zitten, degene voor wie je alles opzij wilt zetten, degene aan wie je genoeg hebt. Het doet me zo’n pijn dat andere mensen jou gelukkiger maken dan dat ik doe. Al is dat op een andere manier.

Ik heb er vaak zo diep over na zitten denken; wanneer een jongen en een meisje een relatie hebben dan vind de jongen het vaak niks wanneer het meisje met andere jongens flirt, soms al danst en andersom. Maar wanneer een meisje en een meisje een relatie hebben, waar trek je dan de grens? Wanneer mag je zeggen tegen de ander, ik vind het niet prettig wanneer je dit of dat doet, met zowel een meisje als een jongen? Ik ben er nooit aan uitgekomen.. Misschien ben ik te snel jaloers en stel ik me aan, maar soms lijkt het of er 1000 messen in m’n hart steken wanneer ik je bezig zie met andere mensen. Ik mag er niks van zeggen, want het zijn eenmaal vriendinnen van je, maar waar ligt de grens? Ik hou niet minder van je dan een meisje van een jongen zou kunnen houden of andersom. Ik wil je voor mij alleen, is dat zo raar?
Misschien is dat de reden waardoor het niet meer werkte tussen ons.. We denken zo verschillend over sommige dingen. Jij bent altijd extremer geweest dan ik. Met alles. Het feit dat je nooit open kon zijn over ons, neem ik je niet kwalijk, maar ik denk dat ik het nodig heb dat je dat wel kan. Dat je op vakantie in een ver land je niet iets aantrekt van het feit dat het niet kan daar, maar dat je met trots kan zeggen; ik heb een vriendin. Dat het je niet uitmaakt dat andere mensen weten dat je bi of pot bent, en dat jongens je niet interesseren op dat moment.

Op dit moment is er zo’n afstand tussen ons. We praten wel met elkaar maar we kennen elkaar niet. We hebben geen idee van elkaars gedachtes, gevoelens en het blijft allemaal op de oppervlakte. Ik ken je niet meer zoals ik je ooit gekend heb. De warmte is eruit, wanneer ik je zie dan zie ik een koud en gevoelloos iemand. Die zich verstopt voor heel de wereld en speciaal voor zichzelf.. Waarom mag ik je niet kennen? Waarom mag ik niet zien wie je bent, wat je werkelijk denkt en voelt..
Ik heb altijd zo’n bewondering voor je gehad, ik was altijd zo trots op je en zó ontzettend gelukkig met je. En nu.. Mensen associeren jou met iemand anders, wanneer ze het hebben over jou gaat het automatisch over iemand anders. En dat kan ik niet aan. Ik wil dat mensen het hebben over jou en mij, zoals dat toen steeds was..

Vergeef me als ik vandaag of morgen de deur definitief dichttrek. Maar de hele situatie maakt me kapot. Ik kan het niet meer; ik kan niet op deze manier met je omgaan. Ik wil óf jou helemaal, of helemaal niet.. Maar dit is te pijnlijk. Ik wil me kunnen geven aan jou zonder dat ik bang hoef te zijn dat je het niet goed vind, ik wil me verdrietig kunnen voelen zonder dat ik hoef te denken, shit zo wil ze me niet zien.. Ik wil de wereld aan je geven, zonder dat ik afgerekend word op mijn zwaktes. Mijn zwaktes, die ik juist sámen met jou wil versterken. Zonder dat ik me aan je moet bewijzen. Want heb ik niet altijd aan je laten zien hoeveel ik van je hou? Alleen dan op mijn manier.. Mijn manier, zoals ik ben.. En het spijt me dat ik zo ben.. Dat ik niet in je plaatje pas.. Maar het enige wat ik wil is jou gelukkig maken; zelf gelukkig zijn. Samen gelukkig zijn, samen opboksen tegen de rest van de wereld, samen onze zwaktes respecteren en versterken, samen genieten van elkaar, en samen ouder worden..